Via interactieve sessies bied ik meer dan kennisoverdracht alleen. Als spreker faciliteer ik een dialoog over onderwerpen die ertoe doen, maar die vaak lastig bespreekbaar zijn. Mijn lezingen en workshops zijn gericht op reflectie, herkenning en gesprek — op strategisch niveau én met oog voor de menselijke dynamiek. Afhankelijk van de vraag werk ik met speciaal ontworpen simulaties en werkvormen die helpen om het ongezegde te ervaren. Niet om te provoceren, maar om zichtbaar te maken wat normaal onder de oppervlakte blijft: impliciete aannames, spanningen, macht en tegenmacht. Dat maakt mijn sessies interactief, verdiepend en direct toepasbaar in de praktijk. Ik spreek de taal van bestuurders, toezichthouders en leiders en verbind wetenschappelijke inzichten met herkenbare praktijkervaring. De setting is veilig en open, waardoor ook lastige thema’s besproken kunnen worden zonder dat het gesprek vastloopt. Thema’s waarover ik regelmatig spreek: Governanceparadigma’s en veranderende context Dilemma’s, stille conflicten en het ongezegde Macht en tegenmacht Risico’s bij langzittende bestuurders Spreek- en zwijgculturen Leiderschap en voorzittersstijlen Omgaan met verschillen en conflicten Diversiteit en dynamiek in de boardroom Strategische dialoog en strategierealisatie De papieren macht en wat die maskeert Mijn lezingen zijn geschikt als keynote, interactieve lezing of verdiepende sessie voor leiderschapstrajecten, boardrooms, governance-opleidingen en bijeenkomsten waar reflectie en dialoog centraal staan
Ik evalueer niet, maar begeleid een raad bij het onderzoeken van zichzelf. Wie het gesprek organiseert, bepaalt al snel wat gezegd wordt en wat niet. Ook tijdens een zelfevaluatie kan daardoor veel ongezegd blijven – onbedoeld en onbewust. Met die verantwoordelijkheid ga ik zo bewust mogelijk om. Ik neem de verantwoordelijkheid van de raad niet over. Ik help met vragen, structuur en – wanneer gewenst – met feedback. De context waarin bestuurders en toezichthouders werken is complexer geworden: verwachtingen verschuiven, maatschappelijke druk neemt toe en impliciete verschillen worden sneller scherp. Ik zie wat dat met mensen doet en hoe gemakkelijk juist dát wat besproken moet worden, uit beeld raakt. In mijn begeleiding help ik het gesprek te verkennen: waar vraagt het om verdieping en waar niet? De voorbereiding is onderdeel van die zoektocht, individueel en gezamenlijk. Wat zichtbaar wordt, leg ik terug in de groep, zodat het eigenaarschap daar blijft. Een zelfevaluatie is voor mij geen verplicht nummer. Het is een instrument om verantwoordelijkheid te nemen – richting aandeelhouder, maatschappij of andere stakeholders namens wie toezicht wordt gehouden, én richting jezelf. Om te toetsen of je doet wat je moet doen en bespreekt wat je moet bespreken. Ik ben een voorbijganger, maar wel één die wil helpen in een context die vraagt om rolduidelijkheid, strategisch gesprek en zorgvuldigheid in hoe we met elkaar omgaan. Omdat ik in boeken en op LinkedIn regelmatig verhalen deel en casuïstiek bespreek om het bewustzijn over toezicht te vergroten, kan de indruk ontstaan dat mijn kritische blik ook mijn rol als begeleider bepaalt. Die twee onderscheid ik scherp. In mijn publicaties neem ik positie om het vak verder te brengen; in de boardroom ben ik ondersteunend en procesgericht. Ik breng vragen, structuur en reflectie – geen oordeel. De raad houdt altijd regie over tempo, vorm en uitkomst.
Mijn passie is onderzoek. Alles wat ik doe, beschouw ik als een vorm van onderzoek, maar formeel ben ik onderzoeker wanneer ik wetenschappelijke papers schrijf. Het heeft me jaren gekost om mijn eerste wetenschappelijke publicatie geaccepteerd te krijgen in een internationaal topjournal binnen mijn vakgebied. Inmiddels werk ik aan meerdere papers die al ver gevorderd zijn, al weet ik dat het tijd kost om ze gepubliceerd te krijgen, als dat überhaupt lukt. Het onderzoeken van het ongezegde brengt namelijk ook een confrontatie met wetenschapsfilosofie met zich mee, en daarmee met de denkfouten die niet alleen in de bestuurskamer, maar ook in de wetenschap zelf bestaan. Inclusief die van mijzelf. Dit maakt het niet alleen een intellectuele uitdaging, maar ook een fascinerende reflectie op hoe wetenschap en governance zich tot elkaar verhouden.
